Kuzey Tanzanya’daki Natron Gölü, amonyakla karşılaştırılabilir şekilde 10.5’e kadar çıkan bir pH değerine, NASA kayıtlarına göre 60 °C’ye yaklaşan bir sıcaklığa ve nadiren yarım metreyi aşan bir derinliğe sahiptir. İçinde gelişen siyanobakteriler nedeniyle kırmızımsı renkte olan suları herhangi bir nehre ya da denize akmaz: sistem endoreiktir; bu da Ol Doinyo Lengai yanardağından kaplıcalar aracılığıyla inen aynı sodyum karbonat ve kalsiyum karışımının yıl be yıl yoğunlaşmasına yol açar.
Sodyum karbonat bilinmeyen bir madde değildir. Antik Mısırlıların natron adını verdiği ve firavunlarını mumyalamak için kullandığı bileşiğin tam olarak aynısıdır. Göl kıyısında bir kuş ya da bir yarasa öldüğünde, bu mineral dokuya nüfuz eder ve onu kireçleştirir. Fotoğrafçı Nick Brandt bu olguyu 2013’te ‘Across the Ravaged Land’ adlı kitabı için belgeledi ve görüntüler tüm dünyaya yayıldı: kanatlarını açmış kuşlar, dallara tutunan yarasalar, hepsi beyaz heykellere dönüşmüş halde. Nasıl öldüklerini kimse kesin olarak bilmiyor.
En şaşırtıcı paradoks ise şu: aynı ölümcül göl, küçük flamingonun dünyadaki başlıca üreme alanına ev sahipliği yapıyor. Türün tüm küresel nüfusunun 75 %’i burada yumurtadan çıkıyor; yalnızca Doğu Afrika’da 1.5 ile 2.5 milyon kuş. Bunun nedeni mantığı içindeki acımasızlıkta yatıyor: hiçbir yırtıcı içeri girmeye cesaret edemiyor. Dokunduğu neredeyse her şeyi öldüren bir yer, ona dayanabilen her şey için, gezegendeki en güvenli sığınak olduğu ortaya çıkıyor.