Bir gün, bundan uzun yıllar sonra, biri Cristiano Ronaldo’yu oynarken izlemenin nasıl bir şey olduğunu soracak. Ve rakamlar yetmeyecek.
Bir zamanlar yaşlanmayı reddeden, bedenin sınırlarına savaş açıp bunu yirmi yıl boyunca kazanan bir adam olduğunu anlatmak zorunda kalacağız. Sanki yerçekimi ondan izin almak zorundaymış gibi, sıçrayıp havada bir saniye daha asılı kaldığını.
Onu nasıl hatırlayacağız?
Onu yalnızca bin golü ya da beş Ballon d’Or ödülü için hatırlamayacağız. Arkasındaki şey için hatırlayacağız: takıntı. Antrenmandan en son ayrılan. «çalışma» kelimesini başka bir yeteneğe dönüştüren kişi. Madeira’dan çıkan, tüm olasılıklara rağmen dünyanın en iyisi olmaya karar veren yoksul çocuk; ve oldu da.
Oyuncu veda ediyor. Ama sona eren dönem bir futbolcununkisi değil: hırsı anlama biçiminin dönemi. O ve Messi, neredeyse yirmi yıl boyunca her hafta sonu imkânsızı bize sıradanlaştırdı. Bundan sonra göreceğimiz her şey, en iyi ihtimalle, çok iyi olacak.
Onu, mümkün olanın sınırlarını genişletenleri hatırladığımız gibi hatırlayacağız. Sınırsız yeteneğin var olduğunun yaşayan kanıtı olarak, ama onun adı disiplindir.
Dönem için teşekkürler, Cristiano. Bir daha asla böylesi olmayacak. 🇵🇹