Christian Vieler, kameranın önünde zıplayan yavru köpeklerin peşinden koşmuyor.
O farklı bir şey arıyor: tamamen beyazlamış burunlar, uzun zamandır sadakatle bakmaktan yorulmuş gözler, yıllara yayılan hikâyeler anlatan yaralar. Portrelerinin her biri, dünyanın çoğu zaman görmezden geldiği köpeklere, artık eskisi kadar hızlı koşamayan ama yine de sıcak bir küçük kanepede bir yeri hak eden yaşlılara bir saygı duruşu.
Fotoğrafların ardında acı bir gerçek yatıyor: yaşlı köpekler barınaklardan en son ayrılanlar oluyor. Aileler yavru köpekler için sıraya girerken, onlar birinin kendilerine bakıp yaşlarını değil, hâlâ verebilecekleri şefkati görmesini bazen yıllarca, hatta bir ömür boyunca bekliyor. Vieler’in çalışması bu bakış açısını, her seferinde bir fotoğrafla değiştiriyor.
