Bir ay önce, Vozinha aynı havaalanından geçti ve kimse dönüp bakmadı. Portekiz’in ikinci liginden 40 yaşında bir kaleci, ilk Dünya Kupası’na gidiyordu. El bagajı ve fazlasıyla hayalle.
Dün geri döndü ve bütün bir ülke onu bekliyordu.
Şimdi şöhretin en tuhaf kısmı geliyor: sıradan hayata geri dönmek. Onu gelecek hafta Mindelo’da ekmek alırken hayal etmek gerekecek; bütün sıranın ondan fotoğraf istemesini. Eskiden kimsenin selam vermediği sokaklarda yürümesini, şimdi ise on metre bile sarılmadan ilerleyememesini. Eskiden Avrupalı yıldızların adlarını bağıran çocuklar, şimdi onun adını bağıracak; ev kokan o lakabı: büyükanne.
Ayrıca mütevazı kulübüne, kamerasız antrenmanlara, kimsenin görmeyeceği kurtarışlar yapmaya da dönecek. Ve orada son sınav onu bekliyor olacak: eldivenler aynı, kale aynı büyüklükte. Değişen ise diğer her şey.
Ama içimizden bir ses, şöhretin onu değiştirmeyeceğini söylüyor. Instagram’ında her zaman «kim olduğunu ya da nereden geldiğini asla unutma» diye yazan adamın, buna dair bir hatırlatmaya ihtiyacı yok. Kırk yıl boyunca isimsizdi: sadeliğe giden yolu ezbere biliyor.
O pistten bilinmeyen bir adam olarak ayrıldı. Bir ülkenin yüzü olarak geri döndü.
Ve en güzel şey şu: Vozinha hâlâ tam olarak aynı.