«Başka hiç kimse bir şey söylemeyecekti.» Bogotá’daki bir besleme otobüsündeki yolcunun, toplu taşımada tacizcileri genellikle koruyan sessizliği bozma kararı aldığında düşündüğü buydu.
Diğer yolcuların önünde, kendisine saldıran adamı doğrudan işaret etti ve hiçbir şey olmamış gibi otobüsten inmesine izin vermedi.
Tepkisi kayda alındı ve şimdi sosyal medyada dolaşıyor; burada yüzlerce kadın benzer bir şey yaşadıklarını ve bu şekilde davranacak cesareti —ya da desteği— hiçbir zaman bulamadıklarını söylüyor.
Bogotá’da bu münferit bir vaka değil. Ağustos 2025’te, 22 yaşındaki Helena Cadena, 10-8 güzergâhındaki bir besleme otobüsünde reşit olmayan birinin kendisine dokunduğunu bildirdi.
Bir yıl sonra, Marcela Almanza olarak tanımlanan başka bir genç kadın, TransMilenio’da tanık olduğu benzer bir vakayı kamuoyu önünde ifşa etti ve şoförün ve diğer yolcuların kayıtsızlığını eleştirdi.
Aynı tablo tekrarlanıyor: kalabalık, anonimlik ve sessizlik.
Aklarda kalan soru basit ve rahatsız edici: Ulaşım sisteminin tacizin neredeyse kaçınılmaz göründüğü bir yer olmaktan çıkması için bunun kaç kez yaşanması gerekiyor?