«Hasta mıyım?», Carolyn aynada sırtına bakarken annesine sordu.
Elizabeth Austin hayatının büyük bölümünü, iri bedeninin bir sorun olduğunu düşünerek geçirmişti. Çocukluğundan beri kilosuyla ilgili yorumlara maruz kalmış ve yemekle zor bir ilişki geliştirmişti; bu yüzden kızı doğal olarak çok zayıf büyüdüğünde, en azından onun bu tür bir güvensizlikten kurtulacağını düşünmüştü.
Ama tam tersi oldu.
Carolyn 14 yaşındayken ince kolları, belirgin köprücük kemikleri ya da kemikli bir sırtı hastalıkla ilişkilendiren çevrim içi paylaşımlar görmeye başladı. Hatta bedenini ünlülerin fotoğraflarıyla karşılaştırıyor ve «fazla» zayıf görünüp görünmediğini merak ediyordu.
Elizabeth için bunu söylemesini duymak özellikle zordu, çünkü Carolyn’e 8 yaşında lösemi teşhisi konmuş ve yıllarını tedavi altında geçirmişti. Kızının gerçekten hasta olduğunda nasıl göründüğünü çok iyi biliyordu ve durum bu değildi.
İşte o zaman beklemediği bir şeyi anladı: kendini küçültmesi gerektiğini hissederek büyümüştü, kızı ise şimdi kendisinin fazla küçük olduğunu hissediyordu.
İkisi de tamamen farklı bedenlere sahip olarak aynı aynanın karşısına gelmiş ve sonunda kendilerine aynı soruyu sormuşlardı: «Bende bir sorun mu var?».