Desenli bir masa örtüsüyle kaplı bir masanın üzerinde duran, beyaz tüyleri bulut gibi kıvrılmış bu küçük köpek bir saniye bile kıpırdamadı.
Hareketsiz kalması gerekiyordu. 1870’lerde bir hayvanın fotoğrafını çekmek neredeyse bir başarıydı: kameralar son derece uzun pozlama süreleri gerektiriyordu ve en ufak titreşim plakayı bozuyordu. Sahibi, mücevherlere ve paha biçilmez değerde parçalara erişimi olan bir kuyumcu A. Randall’dı; ancak zamanını ve parasını köpeğini ölümsüzleştirmeye harcamayı seçti.
Köpeklerin günümüze ulaşan en eski fotoğrafları, fotoğrafçılığın halka açılmasından yalnızca birkaç yıl sonra, 1846’ya tarihleniyor. Metropolitan Museum of Art, poz vermesi söylenemeyen, soluyan bir köpeği tasvir etmenin ne kadar zor olduğunu belirtmiştir. Ancak bu küçük köpek bunu başardı — ve portresi neredeyse 150 yıl sonra hâlâ dolaşımda.