🙏🇨🇴 23 yıl. Kaderin bir aileyi ayrı tutmaya karar verdiği süre buydu. Erkek kardeşi. Kız kardeşleri. Aynı kan, aynı kökler, aynı Kolombiya. Biriktirilmiş fotoğrafların, kısa konuşmaların ve «bir gün geri döneceğim» sözünün 23 yılı. Ve o gün sonunda geldi. 🙏
Havaalanında yürüyordu; o kapının diğer tarafında, yirmi yılı aşkın süredir özlediği her şeyin onu beklediğini bilmiyordu.
Kimse ona o anın tam olarak ne zaman olacağını söylemedi. Sadece yürümeye devam etti. Ve kapılar açıldığında, işte oradaydılar; 23 yıldır atmadığı kadar hızlı atan kalpleri ve açık kollarıyla onu bekliyorlardı.
Sözlere gerek yoktu. Sadece sarılmaya. O sarılma, yirmi üç yıllık yokluğu, sessizce birbirini özlemeyi, bu kavuşmanın bir gün gerçekleşmesi için Tanrı’ya dua etmeyi taşıyordu.
Çünkü ne zamanın, ne mesafenin, ne de kilometrelerin koparabileceği bağlar vardır. Yirmi yılı aşkın süre ayrı kaldıktan sonra bile, sadece birbirlerine bakarak birbirini tanıyan aileler vardır. Ve duyulmaları yıllar sürse bile, er ya da geç karşılık bulan dualar vardır. ✨
Bugün bu aile bize güzel bir şeyi hatırlatıyor: mucizeler her zaman bir anda gelmez; bazen zaman alırlar… ama gelirler. Ve geldiklerinde, beklenen her saniyeye değerler. 💛