Rajendra Dawadi, Nepal’deki Trishuli Bazar’da bulunan okulundayken, nefesi kesilmiş bir baba içeri koşarak girdi. Resmî bir duyuruyla gelmemişti. Sadece çaresizce kızını aramaya gelmişti.
“«Büyük bir sel geliyor, kızımı almaya geldim, onu yanıma alıp götüreceğim,»” diye ona söyledi.
Hiçbir makam uyarı vermemişti. O çarşamba sabahı hiçbir siren çalmadı. Yalnızca içgüdülerine her türlü protokolden daha fazla güvenen bir babanın sesi vardı.
Dawadi tereddüt etmedi. Okuldaki yaklaşık 900 öğrencinin teker teker tahliye edilmesini, zamana karşı yarışarak, emretti. Dakikalar sonra nehir suları, kimsenin hayal edemeyeceği bir güçle geldi. Nehir kıyısından yalnızca 100 metre uzaklıktaki bir sığınak bir anda sular altında kaldı. Okul binası sonunda çamur ve enkazın altına gömüldü.
Bu 900 çocuğun arasında 16 yaşındaki Yunisha Amatya da vardı. Babası Yubaraj Amatya, onu kaybettiğine inanarak okula doğru koştu.
Yaklaşık bir saat boyunca ona ulaşamadı. Annesi Sabina Kumari Shrestha, kimseyle konuşamadan haber bekledi. Yunisha sonunda telefonu açtığında, karşı tarafta yalnızca hıçkırıklar vardı.
Sel, Nepal’de en az 2.426 kişiyi kayıp bıraktı.
Ama o okulda, harekete geçmek için izin beklemeyen bir baba sayesinde, bu listeye eklenecek tek bir isim bile yoktu.