Lillian Weber, hiç tanışmayacağı Afrikalı kız çocukları için günde bir elbise dikmek gibi imkânsız görünen bir hedefle dikiş makinesinin başına oturduğunda 96 yaşındaydı.
Amerika Birleşik Devletleri’nin Iowa eyaletinde yaşıyordu ve 8 yaşından beri dikiş dikiyordu, ancak bu becerisinin 12.000 kilometreden uzaktaki binlerce kız çocuğunu giydireceğini hiç hayal etmemişti.
80 yaşın üzerindeki terzilerden oluşan bir gruba katıldı ve diktiği her giysiyi, kıta genelinde neredeyse 50 ülkede milyonlarca elbise dağıtmış olan Little Dresses for Africa adlı kuruluşa bağışlamaya başladı.
Her birinde dantel, bir yama ya da elle işlenmiş bir çiçek gibi benzersiz bir ayrıntı vardı; sanki hiçbir zaman tek kelime konuşmayacak olsalar bile her kız çocuğu kendini özel hissetmeyi hak ediyordu.
Hedefi, 100 yaşına girmeden önce 1.000 elbiseye ulaşmaktı. Bu sayıyı çok aştı: mumları üflediğinde 1.051 elbiseyi çoktan dikmişti. Dikiş dikmeyi hiç bırakmadı. 99 yaşında bile hâlâ makinesinin başında oturuyor, yaşın iyilik yapmayı bırakmak için bir neden olmadığına inanıyordu. Lillian, 101 yaşına girmesinden bir gün önce, 100 yaşında hayatını kaybetti; ardında kendi elleriyle diktiği 1200’den fazla elbiseden oluşan bir rekor bıraktı.
