Sabrina’nın araba tutacak parası yoktu. Bu yüzden ilk çamaşır torbasını omzuna alıp Villa Luzuriaga’daki evinden bir komşusunun evine kadar on blok yürüdü. Ardından onu temiz hâlde geri götürmek için tekrar yürüdü.
Çocuklarından uzak kalmasını gerektirmeyecek bir işe ihtiyacı vardı. En büyük çocuğu Melissa’nın otizmi ve özgül dil bozukluğu var: haftada üç kez, beş farklı tedavi kapsamında terapiye gidiyor. Sabit çalışma saatleri olan bir iş imkânsızdı.
«Çamaşır yıkamak değilse başka bir şeydi ama tüm masrafları karşılamak için bir şeyler yapması gerekiyordu», diye Telenoche’ye anlattı.
Mahallede komşularla başladı. Sonra Facebook grupları geldi ve onlarla birlikte siparişler de geldi. Bugün günde beş yüke kadar çamaşır yıkıyor, her on kilo için 10 dolar alıyor ve yağmurla nasıl başa çıkacağını da buldu: çamaşırların yeniden temiz kokması için yumuşatıcıyı beyaz sirkeyle karıştırıyor.
«Bununla yiyecek, ihtiyaçlar, her şey için ödeme yapıyoruz», diyor.
Hâlâ mahallede siparişleri yürüyerek teslim ediyor. Artık çocukları ona eşlik ediyor. Çamaşır makinesi hâlâ aynı. Değişen, diğer her şey.
