Canelo tek başına geldi.
Guanajuato, Celaya sokaklarında patilerinin onu Rincón de Tamayo’daki Cecyteg’in kapısına götürmesinden önce ne kadar süre dolaştığını kimse bilmiyor. Yemek arıyordu, hepsi bu. Ancak okuldaki öğrenciler ve öğretmenler, o sıska kahverengi Chihuahua’da farklı bir şey gördü: onu sahiplenmeye karar verdiler.
Bu, neredeyse iki yıl önceydi. O zamandan beri Canelo’nun bir mama kabı, başını sokacak bir çatısı ve onun öğrenci topluluğunun bir parçasıymış gibi ilgilenen 250 büyük kardeşi var. Hatta bir öğrenci hikâyesini paylaşmak için bir Facebook hesabı açtı ve Canelo birkaç gün ortadan kaybolduğunda, onu bulup geri getirene kadar tüm okul onu aramaya çıktı.
Mezuniyet günü geldiğinde okul müdürü José Ricardo Elguera hiç tereddüt etmedi: öğretmenler ve personel, onun bedenine uygun bir kep ve cübbe yaptırmak için paralarını birleştirdi. Canelo, mezunların arasında onlardan biriymiş gibi yürüdü ve her zaman kalmak istediği yerde kaldı: evinde; çünkü okul artık onun kalıcı evi ve iş yeri.
