Her gün, aynı saatte, kollarının altında katlanır sandalyeleri ve termoslarıyla geliyorlar.
Brezilya’da evli bir büyükanne ve büyükbaba, torunlarının çalıştığı cankurtaran kulübesinin önünde öğle yemeği yemek için kıyıya yürüyor. Bunu haftada bir ya da hava güzel olduğunda yapmıyorlar: güneş kumu kavursa da gökyüzü griye dönse de fark etmiyor, genç adamın molasında birlikte yemek paylaşmak için çoktan orada, yerleşmiş ve bekliyor oluyorlar.
Torun için bu sadece öğle yemeği değil. Saatlerce denizi izleyerek geçen bir vardiyanın ortasında, kumların üzerinde onu bekleyen iki kişinin her zaman olacağını bilmek. Bu sahne Brezilya’da viral oldu çünkü giderek bulunması zorlaşan bir şeyi gösteriyor: mazeretsiz, gün be gün saf bir varlık.