Art arda iki deprem. Bu, Caracas’ta yapıların çökmesi ve onlarca insanın diz çökmekten başka ne yapacağını bilemeden sokaklara dökülmesi için yeterli oldu.
Kurtarma ekipleri enkazda mahsur kalanları arayarak çalışırken, komşuları da sokağın tam ortasında dua halkaları oluşturdu. Bazıları ağlıyordu. Bazıları ise gözlerini sımsıkı kapatıp dudaklarını sessizce oynatıyordu. Birbirlerini tanıyıp tanımamaları önemli değildi: aynı çaresizlik onları omuz omuza bir çemberde bir araya getirmişti; yıkılmış betonun öte yanında yaşam olması için dua ediyorlardı.
Venezuela’nın başkentinin sokaklarındaki bu ortak feryadın görüntüleri sosyal medyada hızla yayıldı ve en çok sarsan şey felaketin kendisi değil, artık dua edip beklemekten başka hiçbir şey yapamayanların o çıplak ve karşı konulmaz inancı.