Carlos Enrique de Saro Puebla çocukluğundan beri bir şeyi çok iyi biliyordu: Down sendromu onu tanımlamayacaktı.
Cuernavaca, Morelos’ta, iş ararken çaldığı her kapı, şüphe kılığına bürünmüş aynı ifadeyle yüzüne kapatıldı: «bunu nasıl yapabilecek?». Bir büyük mağaza sonunda ona bir fırsat verdi. Ardından bilgisayarlarla tanıştı, kansere yakalanan babasına baktı ve onu kaybettikten sonra kimsenin beklemediği bir dönüm noktası geldi: bu konferansın nasıl sona ereceğini bilmeden ilk kez bir sahneye çıktı.
Bugün, 41 yaşında, Carlos 5 kitabın yazarı, bir konuşmacı ve Down sendromlu bir grup çocuğun öğretmenidir. Bir Fahri Doktora aldı—bu, bu duruma sahip bir yazara verilen ilk fahri doktora unvanıydı—ve küçüklüğünden beri onu ayakta tutan aynı düşünceyi yinelemeyi sürdürüyor: sınır hiçbir zaman fazladan kromozomda değil, her insanın kendisi hakkında inanmayı seçtiği şeydedir.