Çocuk 11 yaşındaydı ve Ontario’nun kuzeyindeki aile kulübesinde uyuyordu; bir şey onu aniden uyandırdı: burnunun ve ağzının üzerinde bir yarasa duruyordu.
Çocuk onu eliyle uzaklaştırdı; çığlıkları duyan babası geldi ve yarasayı dışarıda geceye salmak için bir tencereyle yakaladı.
Çocuğun vücudunda hiçbir ısırık veya çizik yoktu, bu yüzden aile korkunun orada sona erdiğini düşündü ve hastaneye gitmemeye karar verdi.
19 gün geçti.
İşte o zaman çocuğun yüzünün sağ tarafı karıncalanmaya ve hissini kaybetmeye başladı. Ardından şişlik ve iştahsızlık görüldü. İlk muayenede, bunun herpes kaynaklı Bell felci olduğundan şüphelendiler ve ona antiviraller verdiler, ancak durumu düzelmedi.
Çocuk yutma güçlüğü, kusma ve diş etlerinde yaralarla geri döndü. Yarasa hakkında bilgi verdiler, ama buna rağmen onu eve gönderdiler. Ertesi sabah artık düzgün konuşamıyordu. Ateşi, bilinç bulanıklığı ve halüsinasyonları vardı.
O gece yoğun bakıma alındı ve solunum cihazına bağlandı. «Doktorlar daha sonra, onu PICU’da gördüğümüzde kuduz olduğundan şüphelendik», diye yazdı. Test bunu dördüncü gün doğruladı.
Çocuk hastaneye yatırıldıktan 17 gün sonra öldü. Bu, Ontario’da 1967’den beri görülen ilk kuduz vakasıydı.
2026’da vakayı belgeleyen doktorlar bunu açıkça ifade etti: Enfekte bir yarasa tamamen normal görünebilir. Bu nedenle, görünür bir yara olsun ya da olmasın, bir yarasayla doğrudan temas derhal değerlendirilmelidir. Belirtiler ortaya çıkmadan önce kuduz önlenebilir. Sonrasında yapılacak hiçbir şey kalmaz.