Enzo Fernández, Messi’nin yaşını hesaplayarak bir gün onunla aynı sahayı paylaşma şansına sahip olup olamayacağını anlamaya çalıştığında henüz birkaç yaşındaydı. 🇦🇷
Gerçek oldu. Üstelik sadece birlikte oynamadılar: dünya şampiyonu oldular. Ancak Enzo’nun veda yazısında söz etmeyi seçtiği şey bu değil, Leo’nun onu milli takıma katıldığı ilk günden itibaren grubun bir parçası hissettirmesiydi: tam ihtiyaç duyduğu anda verdiği bir tavsiye, bir sarılma, bir söz.
«Ne kadar şanslıydım, Leo. Zamanında yetişip yetişemeyeceğini bilmeden hesabını yapan o çocuk ne kadar şanslıydı», diye yazdı; onu orada göremeden, 10 numaranın önderlik ettiği antrenman kamplarını şimdiden hayal ederek. Minnettarlık ifadesi olarak başlayan mektup, sonunda Messi’nin bütün bir oyuncu kuşağı için ne ifade ettiğinin portresine dönüştü. 🩵🥹