Concha hiç ekmek satmadı, ama sekiz yıl boyunca o fırından sorumluydu.
Doña Lupe müşterilere hizmet ederken o, tezgâhın yanındaki köşesinde uyurdu ve tüm mahalle bunu bilirdi: birçok kişi taze ekmekten çok onu biraz sevmek için içeri girerdi. Hatta concha almaya değil, Concha’yı görmeye gittiklerini şaka yollu söylerlerdi. Ama birkaç gün önce sandalyesinden kalkmadı. Doña Lupe onu aceleyle veterinere götürdü, ancak yaştan zaten yorulmuş kalbi daha fazla devam edemedi.
Sonrasında olan şey kimsenin beklemediği bir şeydi: bir komşu boş sandalyeye bir çiçek bıraktı, bir başkası bir fotoğraf getirdi ve birkaç saat içinde oturak çiçek aranjmanlarıyla doldu. Doña Lupe her şeyi olduğu gibi bırakmaya karar verdi. Bugün fırın hâlâ açık, ekmek hâlâ sıcak çıkıyor, ama o sandalye farkında olmadan mahallenin ruhu hâline gelen bir kedi için ayrılmış durumda.
