Doğanın, bunu amaçlamasa da bizi korkutmanın tuhaf bir yolu var.
Ölü ağaçların tabanına ya da ileri derecede çürümekte olan ağaçların tabanına tutunarak büyüyen bir mantar var ve görünüşü hayal gücüne pek az şey bırakıyor: sanki biri baş aşağı gömülmüş ve dışarı çıkmaya çalışıyormuş gibi yerden yükselen koyu renkli, uzun ve kıvrılmış parmaklar. Bu yüzden ona «ölü adamın parmakları,» adı verilmiş; bu ad gördüğünüz şeyi olduğu gibi anlatıyor, fazlasını değil.
Metaforlara veya korku hikâyelerine ihtiyacı yok. Onu ormanda, köklerin ve çürüyen odunların arasında bulmak, yüzeyde bulunmaması gereken bir şeye bakmanın verdiği o ürpertiyi, ona rastlayanların neden hissettiğini anlamak için yeterli.
