Lawrence Silk 84 yaşındayken, zihninden hiç çıkmayan bir savaş gecelerini bir kez daha ele geçirdi.
Vietnam Savaşı sırasında Hava Kuvvetleri Mühendislik Filosu’nda üç yıl görev yapmış ve ileri evre demans geliştirmişti. Her gece zihni onu oraya götürüyordu. Geri dönmesi gerektiğini, Pentagon’un tüfeğine ve üniformasına ihtiyaç duyduğunu durmadan tekrarlıyordu. Kızı Julie, korkunun onu tüketmesini izliyor ve onu şimdiye geri getirmenin hiçbir yolunu bulamıyordu. Eşi Kenny Dunn’la birlikte, hiçbir doktorun onlara önermediği bir fikirleri vardı: aynı filodan birini bulmak, savaşın dilini onunla aynı şekilde konuşan birini bulmak; böylece o durumdan çıkarılabilirdi.
Talebi Facebook’ta paylaştılar ve aktif görevdeki ya da emekli bir gazinin üniformasını giyip onu ziyaret etmeyi kabul etmesini umdular. Yanıt, kendisini Lawrence’a tanıtan ve ona onlarca yıldır duymayı beklediği sözleri söyleyen Yarbay Andy LaFrazia’dan geldi: görevi sona ermişti. Hiçbir hastaneye ya da yeni bir tedaviye gerek yoktu. Savaşın nihayet dinlenmesine izin vermesi için, kısa bir anlığına bile olsa, gereken tek şey bir adam, bir üniforma ve bir cümleydi.