Nick Vujicic dünyaya geldiğinde, ebeveynleri Boris ve Dushka Vujicic oğullarının kolları ve bacakları olmadan doğduğunu ilk kez gördüklerinde büyük bir acı, gözyaşı ve şaşkınlık yaşadı.
Nick okumayı öğrenebilecek yaşa geldiğinde, Avustralya’nın Victoria eyaleti ona devlet okulunun kapılarını kapattı. Bunun nedeni tetra-amelia sendromuydu.
Sırp göçmeni olan ailesi, daha iyi bir yaşam arayışıyla Brisbane’den Melbourne’e taşınmıştı. Babası bir papazdı ve evleri sevgi doluydu, ancak sistem onun için hazırlıklı değildi. Yasalar değiştiğinde Nick, kaynaştırma eğitimi için emsal oluşturarak genel eğitim veren bir okuldaki ilk engelli öğrencilerden biri oldu.
Sınıfa girmek sorunu sona erdirmedi. Zorbalığa uğradı, depresyona ve umutsuzluğa kapıldı. Engelleri aşmış başka engelli kişilerle tanıştıktan sonra, acısını bir amaca dönüştürmeye karar verdi.
21 yaşında Muhasebe ve Finansal Planlama alanında lisans derecesiyle mezun oldu, ancak asıl amacı başka yerdeydi. Kapsayıcılık ve özsaygı hakkında yerel okullarda konuşmalar yapmaya başladı; bugün 60’tan fazla ülkede konuşma yaptı. 2005’te, merkezi California’da bulunan ve zorbalıkla mücadele etmek ve kapsayıcı eğitimi teşvik etmek için çalışan Life Without Limbs’i kurdu.
Onun yolculuğu, bizi rahatsız edici bir soruyla baş başa bırakıyor: En zorlu engeller fiziksel değil toplumsalsa, kapıyı açacak birini bekleyen daha kaç çocuk var?
