Kayla Lyall, 2024’te vücudu onu yarı yolda bırakmaya başladığında 28 yaşındaydı.
Saçları ve kilosu azalıyordu ve daha önce neredeyse fark etmediği bir yokuşu çıkarken yoruluyordu. Kanada’nın Vancouver kentinde, doktorlarının verebildiği tek cevap şuydu: iş stresi, kötü uyku, ciddi bir şey değil. Beslenme düzenini değiştirdi, daha iyi uyudu ve önerdikleri her takviyeyi denedi. Hiçbir şey değişmedi, çünkü sorun hiçbir zaman stres değildi.
Ancak boynunda ve koltuk altında kitleler ortaya çıktığında, geceleri nefesi kesilip bayılmaya başladığında, biri aylar önce söylemesi gereken şu cümleyi söyledi: bir sorun var. 10 Ocak 2025’te Kayla boynunda bir kitle fark etti ve 21 Ocak’ta yapılan ultrasonun ardından BT taramasına ihtiyacı olduğu anlaşıldı. Yine de, sistem onun BT taraması için altı ay beklemesini istiyordu. Kayla beklemedi: randevularını iptal etti, doktorlarını değiştirdi ve kendi anlatımına göre, sesini duyurabilmek ve Şubat ayında tarama yaptırabilmek için yalvarmak zorunda kaldı. Tanı işte böyle kondu: çoktan yayılmış evre II Hodgkin lenfoması.
İlk doktorları, aylar önce kendi başına yaptırdığı tarama için onu ancak haziranda çağırdı. O zamana kadar dört aydır kemoterapi görüyordu, kemoterapiye 12 Mart’ta başlamıştı. Bugün 31 yaşında ve kanserden kurtulmuş durumda — ancak onun gibi kaç kişinin zamanında seslerini duyurmakta ısrar edecek gücü olmadığını merak ediyor.to insist that they be heard in time.