Dolly Parton’ın hiç kendi çocuğu olmadı.
Yaklaşık altmış yıldır eşi olan Carl Dean ile birlikte, hayatları boyunca kendi yöntemlerince denediler. Ancak 1984’te kendisine endometriozis teşhisi kondu. Bir yıl sonra, 36 yaşındayken, kısmi histerektomi geçirdi.
Bu, sessizce taşıdığı bir yara olabilirdi. Dolly başka bir şeyi seçti.
“Çocuk sahibi olmadım, çünkü Tanrı’nın çocuk sahibi olmamı istemediğine ve böylece herkesin çocuklarının benim olabileceğine inandım”, demişti bir keresinde.
Bu, kolayca söylenebilecek teselli edici bir söz değildi. Bu, bir hayat kararıydı.
Tennessee’de on iki kardeşten biri olarak bir kulübede büyüdü ve çocukluğundan itibaren küçük kardeşlerine bakmaya yardım etti. Bu içgüdüsü hiç kaybolmadı. Zamanla, aralarında ona ikinci annesi diyen Miley Cyrus’un da bulunduğu yeğenleri ve manevi çocukları için teyze, vaftiz annesi ve anne figürü oldu.
Ancak en büyük girişimi bir aile adı taşımıyordu. Babası Lee Parton okuyamıyor ve yazamıyordu. Dolly bunu hiç unutmadı.
1995’te memleketinde Imagination Library’yi kurdu: ailesinin ne kadar kazandığına bakılmaksızın, doğumdan beş yaşına kadar her çocuk için her ay postayla bir ücretsiz kitap.
Otuz yıl sonra program, beş ülkede dağıtılan 300 milyondan fazla kitaba ulaşmıştı. Üç yüz milyon kez, biri onun adını taşıyan bir zarf açtı ve kendisini bekleyen bir hikâye buldu.
Dolly’nin aile adını taşıyacak bir çocuğu hiç olmadı. Onun sayesinde okumayı öğrenen koca nesiller var. Onun annelik biçimi bu. Ve olağanüstü olmak için başkasına benzemesi gerekmedi.