Colin Farrell, oğlu James’in Angelman sendromu olduğunu öğrendiğinde, hayatı muhtemelen bir zamanlar küçük görünen şeylerin etrafında dönmeye başladı. James gelişimi, konuşması, hareketleri ve dengesi konusunda önemli zorluklar yaşıyordu; bu yüzden her dönüm noktası bir kutlamaya dönüştü. Nihayet dört yaşında ilk adımlarını attığında, Colin duygulanıp ağladı.
Ancak yıllar içinde başka bir endişe ortaya çıktı. James yetişkinliğe yaklaşırken, Colin çocukluk döneminde mevcut olan desteklerin çoğu artık olmadığında ne olacağını düşünmeye başladı. Sadece bu korkuyla yaşamak istemedi: zihinsel engelli yetişkinleri ve ailelerini desteklemek ve savunmak için Colin Farrell Vakfı’nı kurdu.
Belki de hikâyesinin bu kadar dokunaklı olmasının nedeni budur. Yıllarca aşırılıklarıyla tanınan adam, sonunda kendi şöhretinden çok daha büyük bir amaç buldu. James’in babasının bir Hollywood yıldızı olmasına ihtiyacı yoktu. Onun yanında olmasına ihtiyacı vardı. Colin de yanında olmaya, ayrıca onun gibi diğer çocukların yalnız bırakılmaması için mücadele etmeye karar verdi.