Beck Weathers, Everest’e tırmanmaya koyulduğunda 50 yaşında ve Teksas’ta çalışan bir patologdu. Onun için bu yalnızca fiziksel bir meydan okuma değildi: aynı zamanda gençliğinden beri peşini bırakmayan depresyondan kaçıştı.
10 Mayıs 1996’da, iki sefer zirveye ulaşmaya çalışırken, bir rüzgâr ve kar fırtınası erkenden bastırdı ve dağın en yüksek kesimindeki dağcıları mahsur bıraktı. Yüksek irtifa nedeniyle görme yetisini kaybeden Weathers, fırtınanın insafına kalmıştı. Onu bulanlar, karda neredeyse tamamen gömülmüş, elleri ve yüzü donmuş hâlde gördüler ve artık bir mucize beklemiyorlardı. Onu orada bıraktılar.
Ama saatler sonra gözlerini açtı. Üç gün boyunca bir şey yiyip içmeden ayağa kalktı ve önünü göremeden ilerledi; sonunda arkadaşları onu görünce gözlerine inanamadı. Burnunu, sol elini ve sağ kolunu kaybetti ama ailesinin yanına dönmeyi başardı.
