Kalın kaşlar, belirgin bir bıyık ve Batılı makyajdan uzak bir yüz: 19. yüzyıl İran’ında kadınsı güzellik ideali işte böyle görünüyordu. Bu ne nadir görülen bir şeydi ne de bir kusur — standart buydu. Kaçar hanedanının prensesleri, Şah Nasır el-Din’in kızları, bu özelliklerle fotoğraflara seçkinlik ve zarafetin bir işareti olarak poz veriyordu.
Harvard University’den tarihçi Afsaneh Najmabadi bunu akademik kitabında belgeledi: o dönemde ve o kültürde, kadınlardaki yüz kılları son derece arzulanan bir özellikti. Geçici bir trend değil — bugün ince bir belin ya da dolgun dudakların olabileceği kadar köklü bir estetik anlayışıydı.
Bunun bize hatırlattığı şey, sadeliği içinde acımasızdır: güzelliğin sabit kuralları yoktur. Her çağ, her kültür, o kalıbı sıfırdan çizer. Bugün acilen yok edilen şey, dün gururla taşınıyordu. Bugünkü standartlarımızdan kaçı 150 yıl sonra aynı derecede tuhaf görünecek? 🤔