Sadece kazananları bağrına basan halklar vardır. Bir de Arjantin halkı gibi, canı yansa da, kupa okyanusun öte yanında kalmış olsa da yine sokaklara dökülen halklar vardır.
Bu Pazartesi, milli takım finalde İspanya’ya yenildikten sonra evine döndü. Ve karşılarında sessizlik ya da sitem değil, bir kalabalık buldular. Binlerce taraftar, dünya ikincilerini taşıyan üstü açık otobüsün geçişini görmek için dondurucu kış yağmuru altında saatlerce bekleyerek Ezeiza çevresinde toplandı.
Karşılamada her şey vardı: kırmızı halı, «Muchachos» çalan bir Grenadierler bandosu, bayraklar, meşaleler, korna sesleri. Pistte, çimlerin üzerine 150 metrelik harflerle boyanmış, her şeyi özetleyen tek bir kelime vardı: «TEŞEKKÜRLER!». Havadan okunabilecek bir mesaj için üç gün çalışma, yirmi kutu boya.
Bir önceki gece, final biter bitmez, insan seli çoktan Dikilitaş’ı doldurmuştu. Yenilginin yasını tutmak için değil, bu yolculuk için teşekkür etmek için.
Messi ve De Paul, Amerika Birleşik Devletleri’nde kaldıkları için yoktu. Ancak sevgi tek bir isim için değildi: herkes içindi. Bir kez daha zirveye ulaştıkları, her şeylerini verdikleri, futbolu sevmenin bir biçimi hâline getiren bir ülkeyi temsil ettikleri için.
Son savaşta düştüler. Ama çok az kaybeden takım bu kadar sıcak kucaklandı.
Teşekkürler çocuklar. Yağmurda, koca bir ülke sizi bekledi.