Nisan 2011’de, henüz 15 yaşındayken, hayatına mal olmak üzere olan fulminan bakteriyel menenjite yakalandı. Yaklaşık bir buçuk ay yoğun bakımda, ardından birkaç ay daha hastanede kaldı.
Sonuçları yıkıcıydı. Yaraları o kadar ağırdı ki doktorlar el parmaklarının bazı falankslarını ve ayak parmaklarının bir kısmını kesmek zorunda kaldı.
Buna ek olarak, vücudu özellikle kollarında ve bacaklarında olmak üzere derin izlerle kaplıydı.
Ancak hastaneden çıktıktan sonra Veronica spora dönmeye karar verdi. Snowboard yarışlarına katılmaya başladı ve 2014 Soçi Paralimpik Oyunları’na gitmeyi başardı. Rio 2016’da parakano yarışlarında mücadele etti ve altıncı oldu.
2017’de triatlona yeni bir tutku geliştirdi. Aynı yıl, İtalyan Paratriatlon Şampiyonası’nı ve Fransa’nın Besançon kentindeki bir Dünya Kupası yarışını kazandı.
En büyük ödülü, bronz madalya kazandığı 2020 Tokyo Paralimpik Oyunları’nda geldi. Paris 2024’te podyuma geri döndü ve gümüş madalya kazandı.
Bugün, hastalığın bıraktığı izler hâlâ vücudunda, ancak Veronica bunları saklamamaya karar verdi. Ona göre bunlar hikâyesinin ve aynı zamanda dönüştüğü kişinin bir parçası.
«İzlerim bedenim ve bedenim de benim».