İlk bakışta, Lucía Hernández‘in fotoğrafları herhangi bir fitness fenomenininkiler gibi görünebilir: antrenmanlar, ağırlıklar ve yıllar içinde oluşturulmuş bir fizik. Ancak birçok paylaşımında tekrar tekrar görünen bir ayrıntı var: genellikle kameraya sırtı dönük duruyor ya da yüzünü tamamen göstermekten kaçınıyor.
Ve bunu gizem yaratmak ya da kimseyi kışkırtmak için yapmıyor.
Hernández, uzun süre fotoğraflarda kendini görmenin onun için zor olduğunu açıkladı. Aynaya bakıp kendini iyi hissedebiliyor, ancak sonra bir fotoğrafa baktığında kendini tamamen farklı algılıyor. Açılar, ışıklandırma ve kamera, yüzünü onun için tanınmaz hâle getirebiliyor.
«Çoğu zaman gerçekte nasıl göründüğümü bile bilmiyorum», diye açıkladı.
Bunun nedeninin çok daha derin bir geçmişi var. Lucía, öncelikle yüz kemikleri ve dokularının gelişimini etkileyen ve işitme, solunum ve görme sorunlarıyla ilişkili olabilen nadir bir genetik durum olan Treacher Collins sendromu ile doğdu.
Kendi anlatımına göre, doğduğunda doktorlar ailesine onun konuşabilmesini veya duyabilmesini beklememelerini bile söylemişti. Ancak ailesi onun için mücadele etmeye karar verdi ve Hernández yıllar içinde çok sayıda zorluğun üstesinden gelerek 12 ameliyat geçirdi.
Çocukluğu ve ergenlik dönemi de kolay geçmedi. Reddedilmeyle karşılaştığını ve yıllarca başkalarına uyum sağlayamadığını hissettiği için kendi görünüşünden nefret etmeye başladığını söylüyor.
Ancak sonunda hayatını değiştirecek bir şey buldu: ağırlıklar.
Çok zor bir dönemden geçtikten sonra evinin bodrumunda antrenman yapmaya başladı. Bir yıl sonra spor salonuna gitmeye başladı ve zaman zaman gerilemeler yaşadığını kabul etse de antrenmandan hiç vazgeçmedi.
«Vücut geliştirme hayatımı kurtardı», dedi.
Onun için ağırlık kaldırmak yalnızca vücudunu değiştirmek anlamına gelmiyordu. Antrenman, özgüvenini yeniden kazanmak, şimdiye odaklanmak ve en zor anlarda bile ilerlemeye devam edebileceğini kanıtlamak için bir araca dönüştü.
Hernández ayrıca vücudunu göstermesinin takipçilerini cinsel açıdan kışkırtmak istediği anlamına gelmediğini açıkça belirtmek istedi. Çoğu zaman kameraya sırtını dönerek poz veriyor; bunun nedeni, bu şekilde kendini daha rahat hissetmesi ve kendi görüntüsünü kabullenmeyi hâlâ öğreniyor olması.
Şimdi yavaş yavaş yüzünü daha fazla göstermeye cesaret etmek ve fotoğrafların arkasına saklanmayı bırakmak istiyor.
Hikâyesi yalnızca fiziksel bir dönüşümle ilgili değil. Yıllar süren ameliyatlar, reddedilme ve görünüşünü kabullenme güçlüğünün ardından Lucía, çok daha basit bir mesaj iletmeye çalışıyor:
«Görünüşüm beni tanımlamaz».