Kim Mi-ok, Güney Kore’de alışılmadık mavi gözlerle doğdu. Bunlar kontakt lens değildi ve bir hastalığın belirtisi de değildi: Bir uzman televizyonda, göz renginin melanin miktarının düşük olmasıyla ilişkili olduğunu, bunun Doğu Asyalılar arasında son derece nadir görülen bir durum olduğunu açıkladı.
Ama farklı büyümenin bir bedeli vardı.
Kim, küçük yaşlardan itibaren ona «kedi», «hayalet» ve «şeytan gözlü» gibi lakaplar takıldığını söyledi. Bir öğretmen, ailesine gözlerini gizlemesi için gözlük taktırmasını bile önerdi. Ergenlik döneminde koyu renkli kontakt lensler takmaya başladı ve hikâyesini yeniden gündeme taşıyan viral anlatıya göre, alaylara yeniden maruz kalmaktansa rahatsızlığa katlanmayı tercih etti.
Yıllar sonra evlendi ve aynı mavi gözlerle doğan Cho-eun adlı bir kızı oldu.
Sonra hikâye kendini tekrarlamaya başladı.
Kim, bazı insanların ikisine «hayvanat bahçesindeki hayvanlar gibi» baktığını ve bazı çocukların, görünüşü bulaşıcı bir hastalığın sonucuymuş gibi kızından uzak durduğunu söyledi. İşler öyle bir noktaya geldi ki baba, zorbalıktan kaçınması için Cho-eun’u yurt dışında okutmayı düşündü.
Ancak Kim’i sonunda kamuoyu önünde konuşmaya iten bir an yaşandı. Henüz çok küçük olan kızı, gözlerinin neden farklı olduğunu merak etmeye ve biri şaşkınlıkla tepki verdiğinde annesinin arkasına saklanmaya başladı.
Kim bunun üzerine Cho-eun’la birlikte Kore’deki Hello Counselor adlı programa çıkmaya karar verdi. Gözlerini değiştirmek değil, başkalarının onlara bakışını değiştirmek istiyordu.
Program yayımlandıktan sonra yıllarca imkânsız gibi görünen bir şey oldu. Kim, kendisiyle gurur duymaya başladığını, Cho-eun’un da gözlerinin güzel olduğunu duymaya başladığını söyledi.
Küçük kız, bu değişimi mükemmel biçimde özetleyen bir cümleyi tekrarlamaya bile başladı: «Güzelim».
Kim, onu farklı kılan şeyi bir ömür boyu saklamaya çalıştıktan sonra kızının buna başka bir gözle bakmaya başlamasına yardımcı oldu: Saklaması gereken bir şey olarak değil, sevmeyi öğrenebileceği bir parçası olarak.