Alyssa McDonald henüz 2 yaşındayken, yüzünde ciddi yanıklara neden olan bir ev kazası geçirdi. Hastaneye kaldırıldı ve iki hafta boyunca komada kaldı. Ailesi, onun muhtemelen hayatta kalamayacağını bile duydu.
Ama Alyssa hayatta kaldı. Yanıklar, hayatı boyunca ona eşlik edecek görünür yara izleri bıraktı ve çocukluğunun büyük bölümünü hastanelerde geçirmesine ve tedavi görmesine neden oldu.
En zor dönem, diğer çocuklarla etkileşim kurmaya başladığında geldi. Okulda bazı sınıf arkadaşları onu gördüklerinde acımasızca tepki verdi. «Ne kadar iğrenç, yüzüne bakın», derlerdi. Ona ayrıca «canavar» derlerdi ve bazıları onunla karşılaştıklarında kaçıp giderdi.
Yıllarca bakışlar ve yorumlarla yaşamayı öğrenmek zorunda kaldı. Ancak zamanla saklanmaya çalışmanın kim olduğunu değiştirmeyeceğini anlamaya başladı. «Asla uyum sağlayamayacağım. İnsanların arasında saklanmayı asla başaramayacağım», diye düşündüğünü 13 yaşındayken hatırlıyor.
Yüzünü saklamak yerine, onu bir ifadeye dönüştürmeye karar verdi. «Bana mı bakıyorsunuz? Size bir gösteri sunayım», diyor. Ayrıca kendisini «bacakları olan bir Picasso» olarak tanımlamaya başladı; bu, yara izlerinin onu daha az değerli ya da güzel yapmadığını açıklamanın bir yoluydu.
Felsefesi sonunda tek bir cümlede özetlendi: «Kusurlarımı elmas gibi taşıyorum». Alyssa için bir zamanlar alay konusu olan izler, sonunda kimliğinin artık saklamak istemediği bir parçası hâline geldi.
«Kusursuz olan yalnızca bir kişi vardı ve onu öldürdüler», diyor. Love What Matters tarafından yayımlanan hikâyesi, yara izlerini silmekle değil, onlara farklı bakmayı öğrenmekle ilgili: onların kendisinin bir parçası olduğunu ve bunun için özür dilemesi gerekmediğini görmekle ilgili.