Maç bittiğinde, Lamine Yamal kutlama yapmak için koşmadı. Önce az önce elediği adamı aradı.
Bu fotoğrafa dikkatle bakmak gerekir, çünkü futbol bir benzerini daha üretmek için onlarca yıl bekler: 18 yaşında bir çocuğun 41 yaşındaki bir efsaneye sarılması. Daha yeni gelmiş olanın, gitmekte olana veda etmesi. Şafağın alacakaranlığı teselli etmesi.
Lamine 2007’de doğduğunda, Cristiano çoktan bir Dünya Kupası’nda oynamıştı. Çocuk, Portekiz’in 7 numarasının deniz ya da dağlar gibi doğanın bir gerçeği olduğu bir gezegende büyüdü: o hep oradaydı. Onu izleyerek hayal kurmayı öğrendi.
Ve dün gece, tam da onun sırasıydı, onun için Dünya Kupaları’nın kapısını kapatmak. Futbolun böyle zarif acımasızlıkları vardır: sonları varislere emanet eder.
İşte bu yüzden o sarılış bu kadar çok şey anlatıyor. Bu acıma değil: hürmet. Bu, başka birinin açtığı bir yolda yürüdüğünü anlayan bir çocuktur. Bir tacı devralmanın tek düzgün yolu budur: onu takmış olanın önünde eğilerek.
Krallar geçer. Tahtlar kalır. Ve ara sıra, eğer talih izin verirse, sınırda birbirlerine sarılırlar.
Her şey için teşekkürler, Cristiano. Yolun açık olsun, Lamine. Futbol emin ellerde. 🐐👑