19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında, röntgen ışınları bir mucize gibi görünüyordu. Ameliyat olmadan vücudun içini görmeyi mümkün kıldılar, ancak bazı öncülerin ödemek zorunda kalacağı bedeli kimse bilmiyordu.
Doktorlar ve teknisyenler, yüksek dozlarda radyasyon yayan ekipmanların önünde saatlerce çalışıyor, çoğu zaman cihazın çalıştığını kanıtlamak için kendi ellerini kullanıyorlardı. Korunmasız ve risklerin farkında olmadan, yanıklar, ülserler, parmak kaybı ve hatta ampütasyonlar yaşamaya başladılar.
Hâlâ dolaşımda olan, ciddi şekilde hasar görmüş ellere ait çarpıcı görüntüler; bilimin, tehlikelerine dair bilgiden daha hızlı ilerlediği bir dönemi hatırlatıyor.
Bu acı deneyimler sayesinde bugün kurşun önlükler, maruziyet kontrolleri ve röntgeni modern tıp için vazgeçilmez ve çok daha güvenli bir araç hâline getiren sıkı güvenlik önlemleri var.