Pham Trung Tri Dung sahneye tek başına çıkmadı. Omuzlarında, yalnızca haftalar önce ciddi bir hastalıkla mücadele eden annesini taşıyordu. Vietnam’daki Nguyen Tat Thanh Üniversitesi’nde, o doğaçlama kucaklaşmanın her adımı yılların fedakârlığının ağırlığını taşıyordu.
Dung, Dong Thap’taki Go Cong’da annesinin küçük eczanesinde şişeler ve reçeteler arasında büyüdü. Ancak yol doğrusal değildi: orduda görev yaptı, eğitim süresinden kaybetti ve pandemi sırasında hayatın kırılganlığını yakından gördü. Sonra en zor kısım geldi: babası hafızasını kaybetti ve Dung tezini savunmadan sadece bir ay önce öldü, annesi ise kendi hastalığıyla mücadele ediyordu.
Hastaneler, memleketine giden gece otobüsleri ve annesinin yatağının yanında yazı yazdığı geceler arasında Dung, onur derecesiyle mezun oldu. Tören günü, onu kollarında taşıyarak sahneye çıkarmaya karar verdi. Bu, fotoğraf için yapılmış bir jest değildi: bu, onun, annesinin önce kendisine verdiklerinin hepsini tek bir anda geri verme biçimiydi.