Mayıs 1995. Hepimizin sevdiği Superman Christopher Reeve attan düşer ve hastanede boynundan aşağısını hareket ettiremez halde uyanır. Doktorlar ona ameliyattan sağ çıkması için yalnızca %50 şans verir. Ekrandaki en güçlü adam, bir anda tamamen savunmasız. 💔
Sonra kapı açılır. Cerrahi önlük ve cerrah bonesi giymiş bir adam içeri girer, güçlü bir Rus aksanıyla konuşur. Proktolog olduğunu ve «acil» bir rektal muayene yapmak için geldiğini söyler. Kafası karışık ve acı içinde olan Chris’in o sesi tanıması birkaç saniye sürer. O Robin Williams’tı. 🎭 Kahkahalara boğuldu.
Robin onu hastanede ziyaret eden ilk kişiydi ve çiçeklerle ya da ağırbaşlı sözlerle gelmedi: herkesten daha iyi vermeyi bildiği tek şeyle geldi, kahkahayla. 😂 Ve başardı. Christopher’ı kazadan beri ilk kez güldürdü. Yıllar sonra Reeve, o anda, kahkaha gözyaşları içinde, ilk kez her şeyin yoluna gireceğini hissettiğini yazacaktı. ✨
Juilliard’da sınıf arkadaşı oldukları zamandan beri, yıllardır birbirlerini tanıyorlardı.
Çünkü bazen mucizeler gök gürültüsüyle gelmez; en çok ihtiyaç duyulduğu anda kapıdan içeri giren bir dost kılığında gelirler. Bugün ikisi de artık aramızda değil, ama bu hikâye bize güzel bir şey bırakıyor: gerçek sevginin konuşmalara ihtiyacı yoktur; yalnızca kendini göstermesi gerekir. 🙏