Suyun ortasında kuru bir dala asılı kalmış, hareket edemiyordu.
İşte gölde tekneyle ilerleyen bir grup insan onu böyle buldu: tuzağa düşmüş, bitkin bir balıkçıl; bacakları sudan dışarı çıkan kuru dallara dolanmıştı. Kimse tereddüt etmedi. Tekneyi yaklaştırdılar, onu dikkatlice ellerine aldılar ve kuş, bu anın tek çıkış yolu olduğunu anlıyormuşçasına yardım edilmeye kendini bırakırken, onu yavaş yavaş kurtarmaya başladılar.
Sonunda özgür kaldığında korkuyla uçup gitmedi. Onu kurtaranların yanında, teknede birkaç saniye boyunca ayakta kaldı; sanki artık hiçbir tehlikenin kalmadığını anlaması gerekiyordu. Ardından kanatlarını açtı ve suyun yüzeyine yakın uçarak gölün karşı tarafına doğru süzüldü. Orada bulunanlar, onun sessizlik içinde uzaklaşmasını izlemekle yetinebildi; kendileri için küçük, ama balıkçıl için her şey anlamına gelen bir şey yapmış olmanın verdiği o duyguyla.