1997’de, Alf-Inge Haaland adlı Norveçli bir orta saha oyuncusu, Ronaldo, Romário ve Roberto Carlos’un Brezilya’sının karşısına dikildi ve onu yenmeye yardım etti. Kısa süre sonra, paramparça bir diz kariyerini vaktinden önce yarıda kesti. Traktörlerin ve yağmurun kasabası Bryne’a, tamamlanmamış bir futbol hikâyesini yanında taşıyarak geri döndü.
Üç yıl sonra oğlu doğdu. Adını Erling koydular.
Çocuk, hiçbir şeyin olmadığı o kasabada büyüdü; Kuzey Denizi rüzgârına karşı top oynadı, bir zamanlar devlerin gözlerinin içine bakmış bir ülkenin hikâyelerini dinledi. Norveç 1998’den beri Dünya Kupası’nda oynamamıştı: Erling kendi sırasını, kelimenin tam anlamıyla, bütün hayatı boyunca bekledi.
Kendisini bir keşiş disipliniyle inşa etti: daha profesyonel bile olmadan, bir profesyonel gibi yedi, uyudu ve çalıştı. Ona robot, android, makine dediler. Kelimeyi yanlış seçtiler: makineler miras kalan borçları devralmaz.
Dün gece, New Jersey’de, hesabı kapattı. Bir kafa golü ve ölümcül bir sol ayak vuruşuyla Brezilya’yı yıktı, Norveç’i dünyanın en iyi sekiz takımı arasına soktu ve turnuvadaki gol sayısını 7’ye çıkardı. Artık efsanevi bir kulübe ait: milli takımı adına 50 maçtan az sürede 50 gole ulaşan tarihteki yalnızca altıncı adam—53 yıl sonra bunu başaran ilk isim. Diğer beş kişi arasında Puskás, Gerd Müller ve Pelé de var.
Brezilya’ya karşı, tıpkı babası gibi. Babası için. Futbolun Haaland ailesine bir son borcu vardı ve bunu ödemesi yirmi dokuz yıl sürdü.
Vikingler artık huzur içinde kürek çekebilir: hikâye tamamlandı.