Mari Carmen 87 yaşında. 1956’dan beri Madrid’in Retiro semtindeki Alcalde Sainz de Baranda Caddesi’nde yaşıyordu; 17 yaşındayken anne babasıyla oraya gelmişti.
Sözleşmeyi babası imzaladı. Daha sonra annesine, ardından da ona geçti. Tek bir ayı bile aksatmadan, yetmiş yıl boyunca aynı kirayı ödedi.
“Bir kez bile kira ödemeyi bırakmadım”, diye tekrarladı son günlerde. Onu en çok yaralayan da buydu: hiçbir zaman hiç kimseye hiçbir şey borçlu olmamıştı.
2018’de bina el değiştirdi. Yeni mal sahibi, daireyi ona hiçbir emeklinin karşılayamayacağı bir bedel karşılığında satmayı teklif etti. Ödeyemeyince tahliye kararı geldi.
İlk derece mahkemesinde davayı kazandı. Ancak nihai karar şirket lehine çıktı. Hakimlere göre, engellilik durumu, kalabilmesi için yasaların öngördüğü asgari şartı karşılamıyordu.
Onu evinden çıkarmalarını önlemek için yüzlerce kişi kapısının önünde uyudu. Yeterli olmadı.
Mari Carmen, tüm hayatını geçirdiği evden, insanlar ona destek olmak için bağırırken sedyeyle çıkarıldı.
“Paramparçayım”, dedi sonrasında.
Yetmiş yıllık anılar o duvarların içinde kaldı. 87 yaşında, her şeye yeniden başlamak zorunda kaldı.
