«Babamı çok özlüyorum ama ona hâlâ sarılabildiğim için çok minnettarım». Rumer Willis, Bruce Willis’e frontotemporal demans teşhisi konulmasından bu yana onun yanında olmanın ve babasıyla bildiği ilişkiyi değiştiren bir gerçekle yaşamayı öğrenmenin nasıl bir şey olduğunu acı verici bir dürüstlükle anlattı.
Oyuncu, kaçınılmaz olarak eski Bruce’u özlediği günler olduğunu açıkladı: kişiliğini, sohbetlerini ve birbirleriyle eskiden kurdukları ilişki biçimini. Ancak sadece bu kaybın içinde sıkışıp kalmamaya ve onu bugün olduğu hâliyle tanımayı öğrenmeye de çalıştı.
“Ona hâlâ sarılabiliyorum. Ona hikâyeler anlatabiliyorum”, diye açıklayan Rumer, aynı zamanda kızı Louetta’nın büyükbabasıyla anlar paylaşabilmesini sağlamaya çalışıyor. Onun için bu küçük şeyler, ilişkilerinin artık eskisi gibi olamayacağını bildiği için tam da bu nedenle muazzam bir değer kazandı.
Rumer, bunun anlatılması zor bir deneyim olduğunu kabul etti: Babası fiziksel olarak hâlâ yanında, ancak aynı zamanda onun bazı yönlerini derinden özlüyor. Bu yüzden hâlâ sahip oldukları şeylere odaklanmaya ve onunla paylaşabildiği her anı en iyi şekilde değerlendirmeye çalışıyor.
“Eskiden olduğu kişiyi özlüyorum ama şimdi olduğu kişiyi seviyorum”. 💔Hâlâ sarılabildiğiniz birini özlemenin o tuhaf yasını özetleyen bir cümle.