Eldiara Doucette, nadir görülen bir kanser türü nedeniyle bir kolunu kaybetti. Bu kayıp hakkında sessiz kalmak yerine, kolu için bir cenaze düzenlemeye karar verdi. Kendisinin de son derece iyileştirici bir deneyim olarak tanımladığı bu etkinlikte, ailesini ve arkadaşlarını o uzva sanki başka biriymiş gibi veda etmeye davet etti.
Duygusal bir mesajda, o kolun yıllar boyunca yapmasına olanak tanıdığı her şeyi düşündü: sevdiği insanların ellerini tutmak, başkalarını teselli etmek, örümcekleri ve solucanları kurtarmak, köpekleri sevmek, çiçek toplamak ve artık çalamayacağı enstrümanları çalmak.
Uzun süre boyunca, kolunun «onu öldürmeye çalıştığı» şakasını yaptı. Ancak sonunda farklı bir şeyi anladı: kolu düşman değil, hastalığın bir başka kurbanıydı; onun yaşamaya devam edebilmesi için «en büyük fedakârlığı» yapmıştı.
