Bangkok’taki Mo Chit istasyonunun yakınında, evsiz bir adam her gün bir torba misket limonuyla oturur.
Ona Loong Dum derler. Bu misket limonlarını o satın almadı; bir yabancı ona verdi. Onları sokakta, bozuk para karşılığında tek tek satar.
Bir tabela paranın nereye gittiğini açıklıyor: bölgede dolaşan başıboş kedilere yiyecek.
Warunya Wattanasupachoke adında genç bir kadın bir gün onunla bir yaya köprüsünde karşılaştı. Durdu, sorular sordu ve unutamayacağı bir şey duydu: Bir kedinin yiyeceksiz kalmasına izin vermektense kendisi aç kalmayı tercih ediyordu.
Bir evi yok. Ertesi gün için hiçbir güvencesi yok.
Elinde olan ise verebileceği bir şey.
