Henriëtte Ronner-Knip kedilerini resmetmek için pozisyonlandırmıyordu. Onları kendi hâllerine bırakıyordu.
Brüksel’deki atölyesinde önü tamamen cam olan bir kafes yaptırmıştı, ve kedileri bunun içinde herhangi bir evdeki herhangi bir kedi gibi uyuyor, geriniyor, kavga ediyor ve canları sıkılıyordu. Aradığı tam duruşu bulana kadar saatlerce bekledi, onu kâğıt üzerindeki eskizlerle kaydetti ve ancak ondan sonra resim yapmaya başladı. 1904 tarihli ‘On Bir Kedinin Etüdü’ gibi, aynı tuvalde hiçbir hayvanın aynı pozisyonu tekrarlamadığı tabloları böyle yarattı.
Bu denli takıntılı olması, 19. yüzyılda bir kadın için alışılmadık bir şeyi beraberinde getirdi: Belçika ve Portekiz kraliçelerinden siparişler ve 1887’de II. Leopold Nişanı Haçı. Ayrıca Amsterdam’daki sanatçılar cemiyetine aktif üye olarak kabul edilen ilk kadındı. Ve tüm bu onurlara rağmen, döneminin eleştirmenleri onu tek kelimeyle özetledi: dekoratif. Camın ardından bakmayı hiç bırakmadı.
