Bugün Henry Cavill sanki tanrıların kendisi tarafından yontulmuş gibi görünüyor: bir oyuncu, yakışıklı, zarif, kaslı ve dünyanın yarısını kendine hayran bırakan o Superman yüzüne sahip. Ama sinemanın en çok arzulanan erkeklerinden biri olmadan önce, bedeniyle ilgili hikâyesi oldukça farklıydı.
Henry, okuldayken fazla kilolu olduğunu ve sınıf arkadaşlarının ona acımasız bir lakap takarak «Fat Cavill» diye takıldıklarını söyledi. O, Hollywood’un gönül çeleni ya da kırmızı pelerinli kahraman değildi; görünüşü yüzünden alaylara katlanmak zorunda kalan bir çocuktu, sanki bu iz bırakmazmış gibi.
Aslında yıllarca, bedeni yüzünden izlendiğini hissederek büyümenin ne kadar zor olduğundan söz etti. Evinden uzakta, yatılı bir okulda okudu ve bu lakap, her yorumun iki kat daha ağır geldiği bir dönemde peşini bırakmadı. Çünkü böyle alaylar sadece okul bahçesinde kalmaz: çoğu zaman insanın zihnine yerleşir.
Ama Henry, başkalarının onun için uydurduğu o versiyonda donup kalmadı. Zamanla büyüdü, antrenman yaptı, kariyeri üzerinde çalışmaya başladı ve bedenini dönüştürdü, ama yaşadıklarını tamamen silmeden. Birden fazla kez, ünlü olduktan sonra bile bu güvensizliklerin onda iz bıraktığını kabul etti.
Ve sonra Superman geldi. Bedeni yüzünden alay edilen o aynı çocuk, sonunda herkesin dar bir kostüm içinde, imkânsız kaslarla ve sakin bir kahramanın bakışıyla görmek istediği adama dönüştü.
Yani evet, Henry Cavill bugün internetin hayran olduğu o arzu sembolü her zaman değildi. Önceden, ona “Fat Cavill” dedikleri bir çocuktu… ve sonunda hiç kimsenin okulda kendisine takılan en kötü lakaba indirgenmemesi gerektiğini kanıtladı.