Adı Germán. Çocuk doktoru ve o Pazartesi, diğer günlerde olduğu gibi nöbetteydi.
Sabah 7:34’te yer, 7.4 büyüklüğünde, son yıllarda Kolombiya’yı vuran en güçlü depremle sarsıldı. Merkez üssü Chocó’daydı, ancak sarsıntı Germán’ın çalıştığı Apartadó’daki Clínica Panamericana’ya kadar ulaştı.
O saniyelerde içgüdü genellikle tek bir şey söyler: kaç. O ise tam tersini yaptı. Doğruca yenidoğanların yanına gitti, onları göğsüne bastırdı ve bina hâlâ sallanırken onları kucağında taşıyarak dışarı çıktı.
Orada da durmadı. İki anne korkudan donup kalmış, hareket edemez hâle gelmişti; onlar için de geri döndü.
O anda biri fotoğrafını çekti. Bunu bilmiyordu. Poz vermedi, kameraya bakmadı, kucağında tuttuğu küçücük bedenlerden başka hiçbir şey düşünmedi.
Daha sonra depremin gerçek boyutu ortaya çıktı: ülke genelinde yüzden fazla kişi hayatını kaybetti, binlerce ev hasar gördü, tüm şehirlerde hastaneler tahliye ediliyordu. Cali’de, çöken bir binanın enkazından başka bir bebek kurtarıldı.
Tüm Kolombiya yıkılanları yeniden inşa ediyor. Ama aynı zamanda, günün en kötü saniyesinde önce hiçbir şey düşünemeyenleri düşünen bir adamınki gibi hikâyeler de anlatıyor.
Yer yalnızca birkaç saniye sallandı. Germán’ın yaptığı ise bundan çok daha uzun süre hatırlanacak.