Buzağı kendi bacakları üzerinde zar zor durabiliyordu.
Hindistan’daki bir çiftlikte, yağmur mevsiminin her yeni doğanın görünmez düşmanını, yani sivrisinekleri beraberinde getirdiği o gece doğmuştu. Sahibinin ne klimalı bir ahırı ne de yakınlarda bir veteriner kliniği vardı. Daha basit ve belki de daha değerli bir şeyi vardı: eski bir cibinlik ve bunu ağılına yeni gelen en küçük ve en hassas hayvanı korumak için kullanma kararı.
Bu yüzden cibinliği dört kazığın üzerine gererek buzağının annesinin yanında dinlendiği yerde derme çatma bir çadır oluşturdu. Ne söz, ne de büyük bir jest. Yalnızca, yeni gelmiş bu canın önlenebilecek bir hastalık tehdidi olmadan huzur içinde uyumayı hak ettiğine karar veren bir adam. Hindistan’ın bir köşesinde biri size şunu hatırlatıyor: İlgi için lüksler değil, sahip olduklarınızdan birazını vermeye istekli olmak yeterlidir.