Joseph Druce, hapishanesindeki başka bir mahkûmun sağ çıkmaması gerektiğine karar verdiğinde, cinayetten dolayı zaten müebbet hapis cezası çekiyordu. Hedefi, 10 yaşındaki bir erkek çocuğa cinsel istismarda bulunmaktan hüküm giymiş ve hukuk davalarında, birkaç on yıl boyunca 150’ye kadar reşit olmayan kişiye istismarda bulunmakla suçlanmış olan 68 yaşındaki eski rahip John Geoghan’dı.
23 Ağustos 2003’te Druce, Geoghan’ın hücresine gizlice girip kapıyı bir kitapla sıkıştırarak gardiyanların içeri girmesini zorlaştırma fırsatını yakaladı. Orada onu dövdü ve sonunda boğarak öldürdü.
Ancak Druce, olanları hiçbir zaman inkâr etmedi. Saatler sonra itirafta bulundu ve Geoghan serbest bırakıldığında çocuklara yeniden istismarda bulunacağına inandığı için cinayeti bir aydan uzun süredir planladığını söyledi. Bir polis memurunun ifadesine göre, eski rahip hayatı için yalvardığında Druce şöyle karşılık verdi: «Senin için günler sona erdi. Artık çocuk yok».
Duruşması sırasında çocukken cinsel istismara uğradığını söyledi ve savunması, cezai sorumluluk taşımasını engelleyen bir akıl hastalığından muzdarip olduğunu ileri sürdü. Jüri bu açıklamayı reddetti ve cinayetin önceden tasarlandığına ve aşırı bir gaddarlıkla işlendiğine karar verdi.
2006’da birinci derece cinayetten suçlu bulundu ve bu kez şartlı tahliye olanağı olmaksızın bir müebbet hapis cezası daha aldı. Hükmü duymadan önce Druce, tutumunu korudu.
«Bu pedofiller durdurulmalı. Bunu bu yüzden yaptım», dedi hâkime. Ardından şunu da ekledi: «Pedofilleri de beni sorumlu tuttuğunuz gibi sorumlu tutun, yeter».
Hâkim kesin konuştu: Geoghan’ın geçmişi, Druce’u onun celladı yapmıyordu. Bu, hem mağdurun hem de failin kendi suçlarından sorumlu olduğu, ancak adaletin birinin diğerini öldürmeye hakkı olmadığına hükmettiği bir hikâyeydi.