Margaret Elaine Foster 76 yaşındaydı ve kendi başına çözemeyeceği bir sorunla karşı karşıyaydı.
Sağlığı artık tek başına yaşamasına izin vermiyordu ve Lexington, Kentucky’de seçtiği huzurevi evcil hayvan kabul etmiyordu. İki hafta boyunca, on haftalık olduğundan beri yetiştirdiği köpek Teddy’yi yanına alabilecek birini aradı. Kimse sorumluluğu üstlenemedi. Bir çarşamba sabahı, kızının kendisine eşlik etmesine izin vermeden Teddy’yi yatağı, mama kabı ve onun korkularını, sevdiği şeyleri ve yazın bile bir battaniyeye ihtiyacı olduğunu açıklayan el yazısı bir notla birlikte bir barınağa götürdü. Teslim belgelerini imzalarken köpek patilerini onun ayak bileğine doladı. Margaret fiziksel zorluklarına rağmen yere oturdu, ona birkaç dakika sarıldı ve gitmeden önce kulağına bir şeyler fısıldadı. Saatler sonra, kızının anlattığına göre, ağlamayı durduramadı ve sanki af dilemesi gerekiyormuş gibi üzgün olduğunu tekrarlayıp durdu. Hikâye viral oldu ve onlarca kişi, Margaret’in onu ziyaret etmeye devam edebilmesi koşuluyla Teddy’yi sahiplenmeyi teklif etti.