Beş yıl boyunca, neredeyse kör bir rakun her sabah Amerika Birleşik Devletleri’nin Illinois eyaletindeki bir evin bahçesine geldi. Eşyalara çarpıyor; rüzgârdan, uzun otlardan ve kardan korkuyordu.
2009’dan beri onu besleyen Eryn, alt dudağı olmadığı ve başka hiçbir şey yiyemediği için ona tavuk kremalı çorbayla ıslatılmış yumuşak bir mama bırakıyordu.
Ekim 2014’te bir gün, tam yemek saatinde, yanında iki siyah yavru kedi belirdi. Onun yemek verişini gördükleri için peşinden geldiklerini düşündü, ancak birkaç gün sonra farklı bir şey fark etti: Yemek vakti bitince bu iki küçük kedi, ormana dönerken ona eşlik ediyordu. İki yanında birer kedi.
O rakun, türünün olağan ömrünü çok aştı. Rakunlar genellikle iki ya da üç yıl yaşar; o ise her şeye rağmen beş yaşına kadar yaşadı. «Bu bir mucizeydi», dedi Eryn. Ancak vahşi hayvan kör ve yaşlı olsa da hâlâ saldırabilirdi; yine de sonunda iki yavru kedinin ailesi oldu.
Ardından, Haziran 2015’te rakun artık gelmemeye başladı. Eryn nasıl öldüğünü bilmiyor; yalnızca ormanın bir köşesinde huzur içinde öldüğünü umuyor.
Ama yavru kediler kaldı. Eryn onları bolca tırmık ve sabırla evcilleştirmeye çalışmıştı; sonunda onun evine taşındılar.
Eryn, kendisinin de onlara ne kadar ihtiyaç duyacağını hiç tahmin etmemişti. Sadece dokuz gün içinde annesini ve 15 yaşındaki kedisini kaybetti; bu iki kayıp hayatında büyük bir boşluk bıraktı. Sonra, hayatının en zor dönemlerinden birinde bu küçüklerin de ona eşlik etmek için geldiklerini fark etti.
Siyah yavru kedilere, onların bana ihtiyaç duyduğu kadar benim de ihtiyacım vardı
Rakun onları koruyor muydu, yoksa sadece yiyeceklerini ve ormana dönüş yolunu mu paylaşıyorlardı, bunu asla bilemeyeceğiz. Ancak bu beklenmedik dostluk üçünün ve şaşırtıcı biçimde Eryn’in de kaderini değiştirdi.