Bazı bedenler ilk yenilgiden sonra pes eder. Bir de Lisa Myers gibi insanlar vardır; iki böbreğini kaybettikten, tam on yıl diyalize girdikten ve cildini kabarcıklarla kaplayan bir hastalıkla mücadele ettikten sonra bile üçüncü kez yeniden deneyecek gücü buldu.
Her şey 1995’te, o zamanlar otuzlu yaşlarında olan Lisa’nın pek ciddiye almadığı ayaklarındaki şişlikle başladı. Ertesi gün idrarı sabunlu su gibi görünüyordu. Teşhis ağırdı: nefrotik sendrom; böbrekleri iflas ediyordu. Pes etmemeye karar verdi: hemşire oldu ve diyet, egzersiz ve ilaçlarla böbrek sağlığını on yıl boyunca korudu.
2005’te kaçınılmaz olan geldi: periton diyalizi ve nakil için bekleme listesi. Telefon sadece dört ay sonra, hızla geldi. Ancak üç yıl sonra, o ilk böbrek iflas etmeye başladı.
Kendi iş arkadaşları donör olmayı teklif etti. İçlerinden biri mükemmel bir eşleşmeydi. Ancak ameliyattan önce Lisa’nın tüm vücudunu kabarcıklarla kaplayan son derece nadir bir otoimmün hastalık gelişti. Onu da atlattı. 2009’da ameliyat oldu. Ve o ikinci böbrek de, bir kanama ve onu kurtarmak için verilen tam bir aylık mücadelenin ardından, dayanamadı. Diyalize geri döndü. Yeniden başladı.
Ancak 2018’de, yüksek lisansını bitirirken, bir arkadaşı ikinci bir nakil merkezine kaydolmasını önerdi. Listeye katılmadan önce yalnızca bir şart koydu: önce mezun olmak. Oldu. Ve telefon yeniden çaldı.
O üçüncü ameliyattan uyandığında, on yıldır görmediği bir şey gördü: bir idrar torbası. Böbrek çalışıyordu. Uzun bir zaman sonra ilk kez huzur içinde yeniden uykuya daldı.
«Üçüncü seferde oldu», dedi sonrasında. Bugün, dört yıl sonra, o böbrek hâlâ çalışıyor. Lisa bir okul hemşiresi, gönüllülük yapıyor ve diyalizin dokunamadığı yaraları iyileştirmek için terapiye başladı.
İki kez kaybetti. Ama üçüncü kez için mücadele etmeyi hiç bırakmadı.