Genç bir kadın Mumbai’deki Dadar Chowpatty sahilinde yürürken turist gezintileri için kiraya verilen atlardan biriyle karşılaştı. Bir şey sormasına gerek yoktu: Gözlerine bakmak, bir şeylerin ters gittiğini anlaması için yeterliydi.
Bedeni bitkin düşmüştü ve ağzına, canını acıttığı belli olan bir ip dolanmıştı. Hayvan diliyle ipi çıkarmaya çalışıp durdu, tekrar tekrar denedi ama bir türlü başaramadı. Kadın orada kaldı, yüzüne dokundu; düzeltemeyeceği bir şey karşısında kendini tamamen çaresiz hissediyordu.
Bu at, bunların hiçbirini seçmeden başkalarını taşıyarak doğan, yaşayan ve ölen binlerce hayvandan yalnızca biri. İzin yok, dinlenme yok, ses yok. Gezinti işi bu şekilde devam ettiği sürece geriye kalan soru basit: İnsan eğlencesi, hayır diyemeyen birinin çektiği acıyı ne kadar süre haklı gösterebilir?
